Ο Δήμος Ηγουμενίτσας παρουσιάζει ως επιτυχία τη λειτουργία του συστήματος κοινόχρηστων ποδηλάτων και κάνει λόγο για παρουσία στην «πρώτη πεντάδα» των Δήμων της χώρας. Την ίδια ώρα, όμως, στην καθημερινότητα της πόλης υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για το πώς εφαρμόζονται στην πράξη οι κανόνες χρήσης και ποιος ελέγχει την κατάσταση του συστήματος.
Σύμφωνα με τη δημοσίευση του Δήμου, στην Ηγουμενίτσα λειτουργούν 56 δημόσια ποδήλατα, συμβατικά και ηλεκτρικά, σε δέκα σταθμούς, ενώ έχουν πιστοποιηθεί περισσότεροι από 700 διαφορετικοί χρήστες και έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερες από 6.000 διαδρομές.
Ο Δήμος αναγνωρίζει στην ίδια ανακοίνωση ότι υπάρχουν προβλήματα από φθορές, αλόγιστη χρήση και βανδαλισμούς. Αναφέρει επίσης ότι έχουν αναληφθεί ενέργειες για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του συστήματος, μεταξύ άλλων με την έγκριση Κανονισμού Χρήσης, την επιβολή ποινής για μη έγκυρη επιστροφή ποδηλάτου και τον έλεγχο της χρήσης από ανηλίκους.
Η πραγματικότητα στους δρόμους της Ηγουμενίτσας
Και εδώ βρίσκεται το βασικό ερώτημα.
Τι σημαίνει στην πράξη «έλεγχος της χρήσης από ανηλίκους»;
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, κάτοικοι και χρήστες έχουν δει επανειλημμένα παιδιά και εφήβους να χρησιμοποιούν τα κοινόχρηστα ποδήλατα, ακόμη και σε ηλικίες περίπου 12 έως 15 ετών, χωρίς κράνος. Παράλληλα, υπάρχουν καταγγελίες και εικόνες για ποδήλατα που παρουσιάζουν φθορές ή έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές.
Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι μόνο πόσες διαδρομές καταγράφηκαν ή σε ποια θέση βρίσκεται η Ηγουμενίτσα σε έναν συγκριτικό πίνακα.
Το πραγματικό ζητούμενο είναι αν το σύστημα λειτουργεί με ασφάλεια, αν τηρούνται οι κανόνες και αν υπάρχει ουσιαστικός καθημερινός έλεγχος.
Όταν ο ίδιος ο Δήμος αναφέρεται σε βανδαλισμούς, αλόγιστη χρήση και ανάγκη ελέγχου των ανηλίκων, τότε η εικόνα της «καλής πρακτικής» χρειάζεται να συνοδεύεται και από απαντήσεις για την καθημερινή πραγματικότητα.
Πόσοι έλεγχοι έγιναν;
Πόσες παραβάσεις καταγράφηκαν;
Πόσες ποινές επιβλήθηκαν;
Πόσα ποδήλατα υπέστησαν ζημιές μέσα στο καλοκαίρι;
Πόσα από αυτά επισκευάστηκαν και πόσο κόστισε η συντήρησή τους;
Και κυρίως: ποιος ελέγχει πραγματικά την ηλικία των χρηστών και την τήρηση των κανόνων ασφαλείας;
Η προβολή μιας καλής επίδοσης σε μια ημερίδα είναι ένα πράγμα. Η καθημερινή λειτουργία ενός δημόσιου συστήματος στην πόλη είναι κάτι διαφορετικό.
Η Ηγουμενίτσα χρειάζεται ποδήλατα που να λειτουργούν, κανόνες που να εφαρμόζονται και έλεγχο που να μην υπάρχει μόνο στα χαρτιά.
Αν η πόλη παρουσιάζεται ως παράδειγμα καλής πρακτικής, τότε οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν αν αυτή η εικόνα επιβεβαιώνεται και στους δρόμους της Ηγουμενίτσας.
0 Σχόλια